no title

Dawno nic nie pisałam, a myślę, że powinnam była. Jednak fakt przelania emocji na klawiaturę komputera niesamowicie pozwala człowiekowi zdystansować się do tego co go otacza. Dlaczego przestałam pisać w takim razie? Jest jeden zasadniczy powód. Są osoby, które jednak czytają moje twórcze żale i niestety odczytują je przeciwko sobie, a ja tylko chciałam uwalniać swoje emocje. Z racji tego, że w zasadzie nie mam z kim tak sobie szczerze pogadać i pomarudzić, moje emocje, które tu przelewam mogą być różnie odbierane. Trochę to śmieszne, żeby Internet i komputer zastępował przyjaciół, których się nie posiada. Jestem przekonana, że fakt iż czuję się sama jest tylko i wyłącznie moją winą. Nikt mi nie znajdzie przyjaciół. Jednak jak to mówią, nie wielu jest takich, co mogą szczerze powiedzieć, że mają chociaż jednego prawdziwego przyjaciela. O takich ludzi ciężko, zwłaszcza dziś, kiedy każdy jest nastawiony przeciwko każdemu i każdy w każdym widzi wroga. Przyjaciel to jest ktoś, kogo zna się od lat i komu można bezgranicznie zaufać, skąd wziąć taką osobę w tak dużym mieście, w którym mieszka się od kilku miesięcy. Realnie patrząc to jest niemożliwe do realizacji. Ktoś kto mnie zna, mógłby powiedzieć, że mam cudownego faceta. Człowieka, który dla mnie zrobi wszystko. Nawet narazi się swoim rodzicom, żebym tylko czuła się dobrze, tylko że ten cudowny człowiek ma też swoje życie sprzed związku, znajomych, przyjaciół o których musi dbać, żeby ich nie stracić i wtedy zostaję sama. Słyszę: ” Idź do akademika i siedź tam. Przecież nie możemy spędzać całego czasu razem, ja też chcę gdzieś wyjść bez Ciebie”(może nie do końca tak to brzmi, ale w efekcie ma taki wydźwięk). Nie mając większego wyboru idę do miejsca, którego nie lubię i siedzę albo idę sama do kina na ostatni seans. Swoją drogą bardzo ciekawego doświadczenie ;). Muszę nauczyć się, że świat nie kręci się wokół mnie a jak jest mi źle to nie mogę tego nikomu okazać. Trzeba zacisnąć zęby i przeżyć wszystko to co mi przyniosło życie.