do domu

jutro jadę do domu. Tak bardzo się cieszę tym faktem. Jakby mi ktoś kilka miesięcy temu powiedział, że będę aż tak tęsknić za domem to bym go, delikatnie mówiąc, wyśmiała. Zawsze marzyłam o wyprowadzce z domu. Już jako szczeniak się odgrażałam, że jak tylko skończę 18 lat to się wyprowadza. No i się wyniosłam, co prawda dopiero po 20, ale to zrobiłam. A teraz tęsknie, za spokojem, który zapewniał mi mój  pokój. Za własną, niczym nie zakłóconą harmonią życiową. Co śmieszniejsze tęsknie nawet za rodzicami, a zawsze miałam wrażenie, że mam ich dość. Tak bardzo nie mogłam doczekać się jutrzejszego popołudnia ( w sumie to już dzisiejszego). W końcu, jadę do domu. Zobaczę znajome twarze, znajome kąty i miejsca. Wsiądę w auto i przejadę się po Szczecinie. Szkoda tylko, że na tak krótko. Póki co, cały czas mam wrażenie, że wyjechałam na kolonie, albo raczej coś w rodzaju zielonej szkoły. Chodzę na uczelnie, czytam książki naukowe, robie notatki i wciąż czekam na ten dzień, kiedy przyjdzie mi wrócić z ‘wakacji’ do domu.